Αφορμή για το σημερινό ξύπνημα αναμνήσεων και αποτύπωσης σε μιά κόλα χαρτί μου δόθηκε αντικρύζοντας απόψε το βράδυ την παραλία της Αμφιλ...

Ομορφα χρόνια




Αφορμή για το σημερινό ξύπνημα αναμνήσεων και αποτύπωσης σε μιά κόλα χαρτί μου δόθηκε αντικρύζοντας απόψε το βράδυ την παραλία της Αμφιλοχίας πού ήταν γεμάτη απο τη βόλτα μικρών και μεγάλων.
Η εικόνα αυτής της πόλης μου έδωσε το ερέθισμα να γυρίσω την μνήμη του στα παιδικά μου χρόνια τότε που η παραλία μας έσφιζε απο ζωή.
Πριν πολλά χρόνια όταν ήμουν μικρός, μαθητής Δημοτικού και τελειώναμε το σχολείο για καλοκαίρι εκτός απο τα μπάνια και τα μακροβούτια κατα μήκος της παραλίας μας βγάζαμε και το χαρτζιλίκι μας δουλεύοντας μερικές ώρες την ημέρα με σκοπό να το εξασφαλίσουμε , αλλά και να βοηθήσουμε και τους γονείς μας.
Αλλοι με τα καπνά και το μπελόνιασμα, άλλοι με την οικοδομή, άλλοι με την κτηνοτροφία των γονιών τους και άλλοι σε εποχιακές καλοκαιρινές δουλειές που κάθε άλλο παρά του ποδαριού ήταν.
Προσωπικά θυμάμαι απο τότε που ήμουν μαθητής τρίτης Δημοτικού μέχρι και που τέλειωσα το Δημοτικό αλλά και τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου η απο δώ πλευρά της Αμφιλοχίας ,της Αγίας Παρασκευής πολλά παιδιά είχαμε ασχοληθεί με τις "Πλανώδιες πωλήσεις στα φυστίκια και τα αμύγδαλα το απόγευμα" ενώ το πρωί κουλουράκια με ζάχαρη στο ΚΤΕΛ Αμφιλοχίας μιάς και τότε το ΚΤΕΛ είχε έδρα στο κτίριο δίπλα απο την καφετέρια του Στάθη στην παραλία Αμφιλοχίας.
Κάθε μέρα ακόμα και Κυριακές ξυπνούσαμε στις πέντε το πρωί παίρναμε το "κασόνι" με το τζάμι απο πάνω το κρεμούσαμε στο λαιμό μας με το κορδόνι πηγαίνοντας στο φούρνο του Κυρ Φώτη παίρναμε την πραμάτια μας (τα κουλουράκια) και τροχάδην να προλάβουμε το πρώτο πρωινό λεωφορείο που παιρνούσε για τα Γιάννενα.
Μπαίναμε μέσα σε αυτό απο την μπροστινή πόρτα φωνάζοντας "κουλουράκιααααα" και διασχίζοντας τον διάδρομο κατεβαίναμε απο την πίσω πόρτα άλλες φορές πουλώντας κουλουράκια και άλλες όχι στους πρωινούς ταξιδιώτες.
Αυτό συνεχιζόνταν μέχρι τις 11 το μεσημέρι περίπου και μετά κατευθείαν για μπάνιο απέναντι απο το καφέ του "Μιμάρα" και συναγωνιζόμενοι ποιός θα πιάσει πάτο σε εκείνο το σημείο φέρνοντας στην χούφτα του αμμο απο το βυθό της θάλασσας.
Μετά απο κανα δυό ώρες ύπνο, οι μανάδες μας μας είχαν έτοιμα τα χωνάκια με τα φυστίκια και τα τηγανισμένα σε αλατόνερο αμύγδαλα σε κουτάκι συνήθως απο παπούτσια και φεύγαμε για την απογευματινή μας βάρδια στην κατάμεστη απο κόσμο παραλία της Αμφιλοχίας διαλαλώντας την "πραμάτια" μας ανάμεσα στους Αμφιλοχιώτες που απολάμβαναν το βραδυνό τους περίπατο στην παραλία μας αλλά και στα καφέ της εποχής.
Μια δραχμή το χωνάκι κι αν ήταν ξένος ο "πελάτης μας" ίσως και λίγο παραπάνω.
Κατά τις δώδεκα τα βράδυ πουλώντας και το τελευταίο χωνάκι, τρώγοντας βέβαια και μερικά, επιστρέφαμε σπίτια μας κάνοντας ταμείο και δίνοντας τα όλο χαρά και περηφάνια για τις πωλήσεις μας στους γονιούς μας.
Την άλλη μέρα φτού κι απ την αρχή για μια απο τα ίδια.
Ομορφα χρόνια, ξένοιαστα, ανέμελα, ευτυχισμένα.
Χρόνια ανεξίτηλα στην μνήμη κάθε Αμφιλοχιώτη για τις όμορφες παιδικές του στιγμές σε μια πόλη που ήταν το καμάρι μας και η κοιτίδα διαμόρφωσης του χαραχτήρα μας.
Μια πόλη ζεστή, όμορφη και φιλόξενη.
Μια πόλη που χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω το γιατί μας είχε μαγέψει.

Admin

Admin

0 σχόλια:

1)Κείμενα και σχόλια τα οποία είναι προσβλητικά, κακόβουλα, εκ του πονηρού ή πορνογραφικού περιεχομένου δεν θα δημοσιεύονται.
2)Το σχόλιο θα εμφανιστεί μετά την έγκριση του απο τον διαχειριστή