Αρθρο του  Νάκα Βασίλη Μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, ένα ρολόι παράταιρα εξακολουθεί να μετρά τον χρόνο. Το ρολόι αυτό, ένα επι...

Ξεκούρδιστα ρολόγια


Αρθρο του Νάκα Βασίλη

Μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, ένα ρολόι παράταιρα εξακολουθεί να μετρά τον χρόνο. Το ρολόι αυτό, ένα επιπλέον δείγμα ακαλαισθησίας τής δημοτικής μας αρχής, χάσκει ξεκρέμαστο στον χώρο – εφ’ ω ετάχθη -, ή μάλλον αναζητώντας ακόμη τον χώρο του μεταξύ εθνικής οδού και κατηφόρας. μέχρι να το σπλαχνιστεί η κατηφόρα και να το συμπαρασύρει, ελλείψει ρέματος… Πάνω στο τσιμεντοπέτρινο βάθρο του κλέβει την παράσταση, με τη διαχρονική, όλο σημειολογία, ομορφιά του: πλαστικούρα ανοξείδωτη με κρυφό φωτισμό νέον. Η επιτομή, δηλαδή, του μεταμοντέρνου… λειτουργικότητα και πραγματισμός, με το τσιμέντο, την πέτρα και το πλαστικό να προσεγγίζουν μια φολκλόρ μπαουχάουζ αισθητική.

Κι αν όλα αυτά σάς μοιάζουν λίγο αρλουμπέ ή έστω ακαταλαβίστικα, τότε ίσως δεν είστε αρκετά φιλότεχνοι για να εκτιμήσετε τα αριστουργηματικά τερατουργήματα που « στολίζουν » την πόλη μας. Ένα ρολόι, που μπορεί κάλλιστα να χρησιμεύσει και σαν απαστράπτουσα μαρκίζα ιχθυοπωλείου, δύσκολα συναντάς στις μέρες μας, όσες κιτς επιρροές περασμένων δεκαετιών και να επιστρατεύσεις. Το ρολόι, βέβαια, εξακολουθεί να χρονολογεί το παρόν και το μέλλον. Όσο για το παρωχημένο και το ξεπερασμένο, έχουν φροντίσει να το επιβάλουν στον τόπο μας κάποιοι επαΐοντες των δημαρχιακών μας πραγμάτων.

Διότι είναι να απορείς με τις επιλογές και τη διαπραγματευτική δεινότητα των ιθυνόντων τού δήμου. ενώ θα μπορούσαν, με λίγη πίεση και λογική επιχειρηματολογία, να εξασφαλίσουν ποιοτικότερη αντισταθμιστική δωρεά από την εταιρεία χορηγό, αρκέστηκαν σ’ ένα αντικείμενο – φιλοδώρημα που ούτε στο « Αλ Τσαντίρι » του Λάκη δεν θα είχε θέση… Πόσω μάλλον σε πρωτεύουσα δήμου! Η ασχήμια, ασφαλώς, και η κακογουστιά δεν τελειώνουν ούτε αρχίζουν στο συγκεκριμένο ρολόι. απλά, εκείνο με τους δείκτες του κινεί για μας αντίστροφα τους δείκτες τής εξέλιξης, γυρνώντας μας - πίσω και πίσω - σ’ έναν αδιέξοδο στρόβιλο μιζέριας και υπανάπτυξης.

Μιζέρια – υπανάπτυξη, ιδού τα δυο πολύτιμα δώρα που μας προσέφεραν απλόχερα οι Μάγοι των τελευταίων ετών. Δεν πρέπει, βέβαια, να μας διαφεύγει και ο στερνός τους μποναμάς, δηλαδή η αλληλοφαγωμάρα και η αδυναμία μας να ξεπεράσουμε τις προσωπικές μας φιλοδοξίες και να ενωθούμε σ’ ένα κοινό μέτωπο για τη σωτηρία τού δήμου μας. Οι επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές είναι, πιθανόν, η έσχατη ευκαιρία μας, ώστε να μπορέσει ο τόπος μας να ξανασταθεί στα πόδια του, αδέσμευτος από κομματισμούς, παρασκηνιακές ίντριγκες και παραταξιακούς ηγετίσκους.

 Από ανθρώπους, εν ολίγοις, που μόνοι τους έννοια ήταν και είναι να εξασφαλίσουν το χρίσμα, την καπήλευση της κάλπης, την καρέκλα, τους αυλικούς, και μετά… ραντεβού την άλλη τετραετία, στο ίδιο μέρος, και με τα ίδια θύματα και θύτες. Κι εμείς, τα μόνα θύματα αυτής τής κατάστασης, να παραμένουμε βουβοί παρατηρητές. Βουβοί και απόντες! Πότε, αλήθεια, δείξαμε και αποδείξαμε το σθένος μας να απαλλαγούμε από τους δυνάστες αυτούς και τις δυναστείες τους. Εκτός, βέβαια, κι αν είναι στοιχείο τής πολιτικής μας παιδείας και προσωπικότητας να ακολουθούμε τα εκάστοτε προεξάρχοντα κομματόσκυλα και κομματικούς παράγοντες. Έτσι, όμως, τα προβλήματα ανακυκλώνονται, γιγαντώνονται, και λύσεις δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα…

Και πρόκειται για προβλήματα επιβίωσης που αγγίζουν τον μέσο πολίτη, δηλαδή τους περισσότερους από εμάς: οικονομική δυσπραγία, κοινωνική αποσύνθεση, ανυπαρξία ποιότητας ζωής. Μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, και η εμπορική κίνηση στην πόλη έχει πάρει την κατιούσα. Οι επαγγελματίες στενάζουν, το ταμείο για άλλη μια χρονιά μείον, και οι φόροι – δημοτικοί και κρατικοί – να επιβάλλονται με ασίγαστη μανία. Πόσο πιο άσχημα πρέπει να γίνουν ακόμη τα πράγματα, για να καταλάβουμε ότι η μόνη μας ελπίδα είμαστε εμείς οι ίδιοι, οι απλοί πολίτες… οι ολόπλευροι γνώστες τής σκληρής πραγματικότητας που καθημερινά υφιστάμεθα!

Γιατί, λοιπόν, να γινόμαστε τα ορφανά τού κατά καιρούς «πατερούλη» - δήθεν σωτήρα και δεν σωζόμαστε μόνοι μας; Αυτή ήταν, άλλωστε, και η απορία τού δημάρχου μας στην τελευταία του συνέντευξη σε τοπικό έντυπο. Με περίσσιο στόμφο παραδέχθηκε, νέτα σκέτα, ότι για την κατάστασή τους αναντίρρητα ευθύνονται οι επαγγελματίες: Αυτοί δεν καθιστούν το προϊόν τους ελκυστικό! Αυτοί δεν εκσυγχρονίζονται! Αυτοί…! Αυτοί…! Κι εκείνος ο ευλογημένος τους επιδαψίλευσε τόσα και τόσα… Προγράμματα ΕΣΠΑ, σύγχρονες υποστηρικτικές υπηρεσίες συμβουλευτικής και επιχειρηματικότητας, υποδομές, τουριστική – πολιτιστική ανάπτυξη. Κι άλλα… κι άλλα… των οποίων ουκ έστιν αριθμός… ως άλλος Σάντα Κλάους ή Μαμασίτας τής δημοφιλούς διαφήμισης…

Ακόμη και τα διάσπαρτα σκουπίδια στην οδό Θεοδ. Χαβίνη και στη μόνιμη χωματερή έμπροσθεν μεγάλου σούπερ μάρκετ μέρος τού γενικότερου γιορτινού σκηνικού υπήρξαν. Μπορεί να ενόχλησαν ορισμένους πικρόχολους, αλλά οι αρχές τού τόπου μεριμνούν… μια βόλτα στην κεντρική πλατεία, και το υπέρλαμπρο συρματόπλεγμα θα μπουκώσει με τα πλοκάμια του αρκετά κακεντρεχή στόματα. πρόκειται, ασφαλώς, για το πολυπλόκαμο δέντρο μας που σαν χταπόδι – τέρας ξεβράστηκε κι εφέτος από τις υποθαλάσσιες νουβέλες τού Ιουλίου Βερν. Και μέσα σ’ αυτή την πραγματική πλημμυρίδα από χάπενινγκ και εκδηλώσεις, μην ξεχνάμε και τις στιγμές αγαλλίασης με τη χριστουγεννιάτικη μουσική στη διαπασών όπου και οι κουφοί ξαναβρήκαν την ακοή τους!, πλήθη επισκεπτών κατέκλυσαν για ακόμη μια χρονιά την Αμφιλοχία. Τα ευφυολογήματα, βέβαια, αυτά ας τα πούμε σε εκείνους που περιμένουν πώς και πώς τούτες τις μέρες, για να κάνουν σεφτέ και να δουν τζίρο στο μαγαζί τους. Ας συνειδητοποιήσουν, λοιπόν, κι εκείνοι πως ένας δήμος γίνεται ανταγωνιστικός μόνο μέσα από την ενδελεχή οργάνωση και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, κάτι που εδώ ουδέποτε επιχειρήθηκε!

Έως ότου, συνεπώς, να ξεθολώσουμε από την κατάντια στην οποία έχουμε περιέλθει, σε σχέση με γειτονικούς δήμους και με την πάλαι ποτέ ακμάζουσα αγορά μας, μπορούμε είτε άπραγοι και σαν ξεκούρδιστα ρολόγια να πελαγοδρομούμε μπρος στο δυσοίωνο μέλλον, είτε να ορθώσουμε ανάστημα και να πάρουμε τις τύχες τού τόπου μας στα χέρια μας! Και οι δυο επιλογές εξαρτώνται από εμάς, γιατί σ’ εμάς ανήκει το παρόν και το μέλλον… κι όχι σε όσους ευτελίζουν τη ζωή πλαστικοποιώντας τον χρόνο…

Νάκας Βασίλης, δημοσιογράφος.



Admin

Admin

0 σχόλια:

1)Κείμενα και σχόλια τα οποία είναι προσβλητικά, κακόβουλα, εκ του πονηρού ή πορνογραφικού περιεχομένου δεν θα δημοσιεύονται.
2)Το σχόλιο θα εμφανιστεί μετά την έγκριση του απο τον διαχειριστή